Lýsing

Hringdu í okkur

Samstillingartæki (12 gíra) 12]S160T-1707140

Þar sem inntaks- og úttaksöxlar gírkassans snúast á mismunandi hraða er „samstillingar“ vandamál þegar skipt er um gír. Þegar tveir gírar með mismunandi snúningshraða reyna að blandast saman verður óhjákvæmilega högg og árekstur sem skemmir gírana. Þess vegna, í gömlum gírskiptum, var gírskipting gerð með „tveggja-fóta kúplingu“ aðferðinni. Þegar skipt er upp á gírinn að vera í hlutlausri stöðu í smá stund og þegar skipt er niður skal ýta á inngjöfina í hlutlausa stöðu til að minnka hraðamun milli gíranna. Hins vegar er þessi aðgerð frekar flókin og erfitt að ná tökum á henni nákvæmlega. Þess vegna bjuggu hönnuðir til „samstillingar“ til að gera gírunum sem eru að fara að tengjast til að ná sama snúningshraða og blandast síðan vel saman.

01.

Af hverju að nota samstillingu?

Meginreglan um að mismunandi aðgerðaskref eigi að fara þegar skipt er á milli aðliggjandi gíra á einnig við þegar skipt er um gír með hreyfanlegum gírum. Eini munurinn er sá að fyrir hið fyrrnefnda þarf snúningshornshraði tannanna sem á að tengjast og tengihylsan að vera sá sami, en fyrir þá síðarnefndu þurfa línulegir hraða tengipunkta gíranna að vera sá sami. Hins vegar er hraðagreiningarreglan sú sama.

Skipting gírkassa, sérstaklega skiptingin úr hágír í lággír, er frekar flókin og hætt við að valda höggum á milli gírtanna eða spólatanna. Til að einfalda aðgerðina og koma í veg fyrir slík högg er hægt að setja samstillingu í skiptibúnaðinn.

Tregðusamstillingar-gerðarinnar nær samstillingu með núningi. Á honum er sérhannaður vélbúnaður til að tryggja að tengihylsan og miðtengigírhringurinn geti ekki komist í snertingu áður en samstilling er náð, og forðast þannig högg á milli tanna.

02.

Splined hubið 7 er tengt við annað skaftið með splines og er staðsett ás með því að nota skífur og festihringi. Á báðum endum spólunnar og á milli gíra 1 og 4 er brons-læsihringur (9) og 5. Á læsishringunum eru stuttir spólaðir tannhringar. Þversniðsútlínur þversniðsstærðanna á spóluðu tönnunum eru þær sömu og gíranna 1, 4 og ytri spennutennanna á spóluðu nöfinni 7. Á báðum læsihringum eru skárustanirnar með skáhalla (sem vísað er til sem læsingarhorn) á endanum sem snýr að tengimúsinni á þeim enda sem snúa að tengimúsinni og tönninni á 8. tengihylsan. Læsihringirnir eru með innri keilulaga fleti með sömu mjókkum og núningsflötum á gírum 1 og 4. Á innri keilulaga flötunum eru fínar-tenntar spíralróp gerðar til að brjóta olíufilmuna og auka núning á milli keilulaga flötanna. Rennurnar þrjár 2 eru hvor um sig settar í þrjár ásraufurnar 11 á spóluðu miðstöðinni og geta runnið áslega meðfram raufunum. Undir virkni tveggja fjaðraspóla 6 þrýsta rennibrautirnar á tengimúffuna, sem veldur því að rennibrautirnar fara yfir miðlæga upphækkaða hluta tengihylsunnar og passa nákvæmlega inn í miðri gróp 10 tengihylsunnar, sem þjónar sem bilstaðsetningaraðgerð. Tveir endar rennibrautanna 2 ná inn í þrjú hak 12 á læsingarhringjunum 9 og 5. Aðeins þegar rennibrautirnar eru í miðju hakanna 12 geta tennur tengihylsunnar og læsingarhringanna hugsanlega gripið inn.